+

اکوفیزیولوژی زیره سبز

زیره سبز گیاه مناطق معتدله است.نیازهای اکولوژیکی این گیاه در اکثر مناطق کشور قابل تامین است. از مهمترین عوامل محدود کننده زراعت آن رطوبت نسبی بالا می باشد. این گیاه دارای نیازهای حرارتی ورطوبتی نسبتا پایینی است وقبل از فرارسیدن گرمای تابستان فصل رشد خود را به اتمام می رساند. اجزای مهم عملکرد زیره سبز شامل تعداد بوته در واحد سطح، تعداد چتر در بوته، تعداد دانه در چتر و وزن دانه است.

هرچند تا حدودی قدرت ترمیم اجزای عملکرد درزیره سبز وجود دارد ولی برای حصول عملکرد مطلوب بهتر است تراکم بوته در واحد سطح در سطح مطلوب ایجاد گردد.

زیره سبز از شاخص برداشت نسبتا بالایی برخوردار است به طوری که بیش از 50% وزن اندامهای هوایی ان ذانه تشکیل میدهند تمام اندامهای هوایی زیره سبز به جز گلبرگ ها قادرند فتو سنتز انجام دهند ولی شاخص سطح فتوسنتز شده در این گیاه بسیار پایین است و تاکنون شاخص سطح برگ بیش از 1/5 برای این گیاه گزارش نگردیده است، پایین بودن این شاخص باعث کاهش CGR و افزایش NAR در این گیاه شده است. زیره سبز تحمل نسبتا خوبی در برابر خشکی و شوری دارد و شاید شیوع بیمارهای بوته میری و سوختگی در شرایط مرطوب باعث گردد که عملکرد دانه در شرایط تنش خشکی بیش از شرایط  فراهمی رطوبت باشد. این گیاه با حداکثر سه بار آبیاری محصول رضایت بخشی تولید می نماید. ولی هنوز بسیاری از خصوصیات اکوفیزیولوژی آن ناشناخته مانده و نیاز به پژوهشهای وسیع‏تر در مورد این گیاه ارزشمند روز به روز بیشتر محسوس است.

نوشتن دیدگاه